چرا وقتی نوبت ماست٬ آسمون جایی نداره

                  واسه من ٬ واسه من تنهایی درده

                 درد هیچکس و نداشتن٬ هر گل پژمرده ای رو

                 تو کویر سینه کاشتن ٬ دیگه باور کردم این رو

                 که باید تنها بمونم٬ تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم

                                                        امروز روز تولدته

                                                        تولدت مبارک

                                                       با آنکه می دونم نمی دونی که می دونم

                                                          نمی خونی....

                                                       ولی بازم می گم

                                                         روز میلادت مبارک

پایِ من جوونيتو هدر نکن دلبـر ـ ناز

باخت من کافيه تو ديگه به پای من نباز

توی قلبِ مهربونت واسه من خونه نساز

توی قلبِ مهربونت واسه من خونه نساز

منِ بازنده رو خوب ببيـن برو تنهام بزار

من يه پاييزیَ مو ولی تو چی گل بـهار

دل به کی بستی عزيزم به منه بی کس و کار

دل به کی بستی عزيزم به منه بی کس و کار

قدر دنيا رو بدون لـحظه هاشو حروم نکن

برو و دو روز دنيا رو با من تـموم نکن

من و باز با اشکای قشنگت روبرو نکن

من و باز با اشکای قشنگت روبرو نکن

آخه من خودم ته راهو ديدم سياهيه

آخر اين هـمه عشق و عاشقی تباهيه

انگاری تو تنگ اين دنيا جای يه ماهيه

انگاری تو تنگ اين دنيا جای يه ماهيه

خيلي دلم می خواست اسم وبلاگم و عوض کنم " همیشه " ، ولی نمی شه !

شایدم سعی نکردم ...  که بشه !

چند روزه پیش بیشتر از چند روز ، شمارتو با 1 نفر دیگه خیلی خیلی خیلی

تصادفی اشتباهی گرفتم ... بار اول حتی متوجه اشتباهم نشدم ...

یعنی انقدر عجله داشتم و انقدر زود قطع کردم که متوجه نشدم ...

چند قدم که رفتم ... فهمیدم اشتباه گرفتم ... ولی هر چقدر شماره رو نگاه کردم

یادم نیومد مال کیه ....

داشتم از خیابون رد می شدم ...

تو فکر... فکر ...فکر این شماره مال کی بود ... چرا انقدر طرف تعجب کرده بود ...

صداش ...

درست وسط خیابون ... نزدیک بود جیغ بزنم همونجا واستادم ...

غافل ار ماشین ها و بوووق پیاپیشون ... عقب و نگاه کردم ... دقیقا جایی که

زدم روی شماره ی مینا !

آره من بعد سالها صداتو شنیدم ...

رفتم تو پیاده رو ... اعصاب ِ داغون ... دوباره زدم رو مینا ... اما این بار شماره

اصلی ... کسی که می خواستم ببینمش اما نبود ... قاطی بودم قاطی تر شدم

گوشی تو دستم بود اونم ویبره ... اسم مینا و لرزش ِ دستم !

نمی دونستم کدومه ! جواب دادم ... یه صدای آشنا ... و پر از دلهره ...

گفت ببخشید شما چرا می خواین بیاین شرکت ...

گفتم اشتباه گرفتم و قطع کردم ...

حتما فکر کردی تهرانم ... خب ... بد نبود ...

به چند نتیجه رسیدم  :

1-      زنده ای !

2-      هنوز شمارمو داری که سریع شناختی .

3-      توی شرکت کار می کنی !

4-      ترسیدی !

تو که رفتی دنبال زندگیت ... منم که هر بار می خوام یادم بره که بودی

نمی شه ... یکی با پتک یادم میاره ...  مثل ِ امروز با پتکه معرفت !

یکی می خواد زن بگیره ! یکی می خواد زن نگیره ! یکی ازش خوشم نمی یاد

یکی ازم بدش می یاد !

بیخیال ِ همه ... خودم و عشق است ....

من هنوز خیلی چیزها در زندگی دارم که دوستشان دارم که دوستم دارند ...

من را ...

پس باید زندگی کرد .

 و مهم آن است دیگر برایم نظر دادن و یاخواندن نوشته هایی که حکم پتک را دارند مهم نیست !

مهم نیست می خوانی

مهم نیست می مانی

مهم نیست می روم

مهم این است که من مانده ام

هستم و زندگی خواهم کرد

چه باتو

چه برای تو

و چه ...

صبح ... و دوباره بیداری

بوسیدن زیباترین موجود هستی ...

چای ...

یاس ...

اینترنت ...

خواندن فال امروز ...

نگاه به برنامه ...

1 ساعت وقت دارم ...

آب ... صابون ... حوله

پنکک ریمل روژ لب و موهایی پریشان

نگاه می کنم به اشرف مخلوقات

از این چه هستم راضیم ....

کاش می شد حتی یک بار

درخیابان های شهر همینگونه که هستم برم ...

من عاشق ِ رقص مو در بادم

وقتی نیست ... باید بروم

لباس زور می پوشم

بوسه بر صورت ِ دلیل زنده بودنم می زنم

هنوز خوابند ...

اخم می کند و صورتش را برمی گرداند

و من با آنکه نمی بیند به اخمش می خندم ...

و می روم ...

شهر ...

سرد ...

آدم های تکراری ... راه تکراری ... نگاه های تکراری

تاکسی ... ترانه های تکراری ...

و مسیری که در انتهایش ریل های راه آهن است ...

قطار را می بینم ... باز منتظر ایستاده ...

در پشت عینک دودی همه یکرنگند ...

دانشگاه ... درس ... اسمبلی ... خمیازه ...میس کال ...

من از درس ... دانشگاه ... دوست ... بیزارم

و دوباره نگاه به ایستگاه قطار ... نمکی باران می آید

بدون عینک دودی همه هزار رنگن ...

چهارراه ... درد و دل های راننده با مردی که انگار نمی شنود

39 و 38 و 37 ... کاش چراغ به این زودی سبز نمی شد ...

و میدان همیشگی ... تازگی ها دور میدان را زیاد نگاه می کنم

با چرخش لاستیک ماشین سر من نیز می چرخند ... و نگاهی به طبقه ی چهارم

آشنایی نبود ...

از نگاه....از جستجو ... از احمق بودنم بیزارم ...

بقیه راه را تند می روم تا خانه ...

باران نم نمک می بارد ...

سکوت در خانه حکم فرماست...

زیباترین ِ من رفته ... و من تنهام

و دوباره ...

نت ...

ترانه ...

خواندن فال تکراری ...

و تکراری تر از من تصویر درون آینه ....

سلام

این بار دومیه که من آپ می کنم بدون اینکه هیچ کسی جز خودم و خدام

بدونه چی نوشتم

چقدر اینطوری آدم راحته ...

گاهی وقتا خیلی خوبه آدم خودش باشه و خودش ....

امروز روز پدره ...

مطمعنا حالش خرابه ... از پدرش چیزی نمونده براش جز یه سنگ قبر و یه

عکس هک شده روش ...

نمی دونم فردا می بینمش یا نه ... از اون قبرستون چه خاطره هایی که تو

خاطر من بجا نمونده ...

روزی که بالای قبر پدرش نشسته بود و زار زار گریه می کرد ...

من خیلی خودخواهم ... حداقل می تونستم بهش تسلیت بگم اما انقدر حس

انتقام ، خودخواهی وجودمو گرفته بود که تا صداشو شنیدم منگ شدم و گفتم

"ما با هم نه رابطه ای داشتیم ، نه داریم ، نه خواهیم داشت و اون عین جمله

های منو تکرار کرد چقدر راحت بهم دروغ گفتیم چقدر راحت گذشته رو فراموش

کردیم و عین دانشجو ها تو جشن فارق التحصیلی که عهد می بندن و باهم

تکرار می کنن ماهم باهم گفتیم و تکرار کردیم و ... خداحافظ "

خیلی جالب بود اون اول بهم نامزدیمو تبریک گفت و منم نامزدیشو غافل از اینکه

                                          .....................

دیگه واسه گفتن این حرفا خیلی دیره ...

مشتاق دیدنش نیستم اما خیلی دلم می خواد ببینمش ، از زندگیش با خبر بشم

چیکار می کنه ....... دوباره با رویاست یا یه رویای دیگست ...

جزآرزوی خوشبختی چیزی براش ندارم ...

هنوزم یه گوشه از قلبم مال اونه و تا ابد مال اون می مونه ، حتی اگه تمام وجودم

مال کسه دیگه ای باشه ... تو تمام هم آغوشی ها اون تیکه از قلبم ذجر می کشه

تا ابد ...

هیچکس نمی دونه امروز چه احساسی دارم ....

نمی خوامم هیچکس بدونه امروز چه احساسی دارم ...

بغضی که داره وجودمو از تو می شکونه ...

اما خم به ابرو نمی یارم ...

تو وجودم گریه می کنم برای اینکه نمی دونم امروز کی بهت می گه ...

                                                                                             تولدت مبارک

يه سال دیگه هم گذشت

دوساله شد تارای من

چیزی می خوای بگی گلم ؟؟

گل ِ سگوت ِ رو لبات

چیه چشمات بارونیه ....

چیه هنوزم نمی خوای حرفی از این دل بزنی

می خوای بگی تموم شده

رو خاطره خط بزنی ...

یاد دل پاکت بخیر

حالا سیاه  ِ دفترت

سر مشق تازه ای که نیست

داری روچی خط می زنی ؟؟

می خوای منو گول  بزنی؟!

گفتی یه دفتر جدید برای یک عشق جدید

از سر خط قصه شروع

.....

اما دلت رازی نشد

بازنده ام تموم بشه

 .....

تارا چرا تموم نمی شه این روزا ؟؟؟؟

آخر قصمون چی شد ؟

تو باختی یا چشمای اون ؟

می گن اومد تا دوباره قصه از نو شروع بشه

چه کردی با خودت گلم ...

آخر قصه این نبود

این دل ازت شاکی شده

چرا تو آخه نمی گی از آدما آصی شده

چرا سکوته رو لبات

من می دونم هر چی می گی دروغ محضه به خدا

این هوسه که تورو با خود می بره

عشقو گذاشتی زیر پا می گی بازم عاشق شدی ؟؟

تارا چیه غم تو چشمات

چیه می خوای بگی بره

عشق جدیدم نتونست تورو اسیرت بکنه

دلت می یاد بگی بره ....

قصه به آخر برسه ...

دروغ سیزده یادته

دیدی چه زود تموم می شه...

دوستش داری من می دونم دلتو عاشق نمی شه

عاشقی یکباره گلم ...دوبار که عاشق نمی شه

اگه دوستش داری بمون

خون به دلش نکن نذار

قصه به آخر برسه

تارای من دو سالگیت

مبارکت باشه گلم

روخاطره ها خط نزن

اینم میشه یه خاطره .

شد دو سال از اولین شعرم تو این وبلاگ ، شعرایی که خط به خطش از ته دله

شعرایی که خط اولش که می یومد دیگه پایونش دست من نبود دلم بود که می نوشت

خوب یا بدش دوستش دارم مال دله .

تارا یعنی ستاره

تارا یعنی من

یعنی

الهه

.

تولدت مبارک

.

e.j

       دستم به دست دیگری

                                          دلم جای دیگریست

                                                                چشمم به چشم دیگری

                                                                                                  به فکرم خیال دیگرست

                              فرصت کم است تا بگویم راز نگفته ام

     من به لحظه به لحظه خیانت

                                                         ، نفس در نفسش ،

                                                                                          نفست نفس  ِ یار دیگریست

     هراز بار شکستم و نگفتم و بستم عهد و نبستم به دل ، که دلم  ، جای دیگریست

     هزاربار شنیدم

                         به چشم دیدم

                                          به لب خندیدم وگفتم حرف عشق و

                                                                                             به دل دروغ ،

                                                                                                         که عشقم مال دیگریست

      هزار بادیه نوشنیدم و

                                     رقصیدم و

                                                   بوسیدم

                                                               اما به دل گریدم

                                                                            که مستیم  ز شراب نیست ،

                                                                                                                     از آن دیگریست

      به خدا حلقه ز دستم جدا نکردم و حلقه نکرده ام به دست

                                                                                         ، نامرد  ،

                                                                                                حال که عهد بسته ام

                                                                                                                      می گویی برگرد

                                                                ........

      تو به چشم خمار و

                                      لب و

                                        جسم و جان من مستی

                                                                        من به یاد غربتی که دستم گرفتی دل بستم

      که دستم گرفتی و

                               دست از دستم گرفتی و

                                                                  دل به دیگری بستی ومرا به دست باد سپردی...

     حال می گویی برگرد

                                     که دست به دست دیگری دادم و دل به دست تو

     تمام لحظه هایم

                              خندهایم

                                           بوسه هایم

                                                  به خیانت که دلم دست توست و

                                                                                               جسمم به دست دیگری

                                                  اما بر نمی گردم

.....

تارا

يعني ستاره

هموني  چشم انتظاره

اونی که پشت ابر تیکه پاره خونه داره

هموني که قسم خورده به اسمش که تنهام نمی ذاره

هموني که خدا خودش می دونه واسه من تنها ترینه

اون منی که توی قلبش نقش یه زخم قدیمی خونه داره

توی چشماش پر غصه س توی حرفاش پر رازه

شب می شه مرغ شب تا خود صبح براش می خونه

نمی دونه که بگه یا که بخونه

به کدوم ساز زمونه اون برقصه

آخ برقصه یا بگریه

هم برقصه هم بگریه تو قلبش پر غصه

هم به خنده ، هم سکوتش ، هم به حرفاش ، یه غمه ، پایون نداره

آخه باورش نمی شه عشقشو داده به دست یکی دیگه

دستشو داده به دست عشق دیگه

می خواد فردارو نبینه که کنارش دوتاچشم دیگه خوابه

تو نمی دونی  چی میگه

آخه دستاست توی دستامه عزیزم

آخه چشمات توی چشمام

فکرکن این دستا نباشه

فکر کن این چشما نباشه

بره توی دست دیگه

بره واسه کس دیگه

....

حالا فهمیدی چی میگم

نه عزیزم باورش هم

خیلی سخته ،خیلی سخته

 خیلی سخته ...

تو نمی دونی چی میگم

من همه حرفامو یک جا جا گذاشتم

توی یه عشق قدیمی

من تموم هستی ام رو جا گذاشتم

نگو می شه من دوباره هستیمو از نو بسازم

من بسازم بخدا این منمه که نمی ذاره...

تو می تونی من و از منم بگیری

نمی تونی خاطراتم و دیگه از من بگیری

....

خیلی سخته خیلی سخته حتی باورش .... عزیزم .

سخته سخته باور اين كه هنوزهم می شه آغاز کرد

که من نباختم بلکه تو باختی...

باورکن تو باختی ...

به چشمانم ...

قسمت را شکستی ...

نگاه کردی که هیچ دوباره با چشمانت التماس کردی ...

بخشش ...

نه ...

نمی بخشم ....

نگاه کن به اولین روزی که نوشتم

به اولین روزی که باور کردم باختم

نه به چشمانت ...

به دروغ هایت ...

مثل آخرین دروغت که گفتی بر نمی گردی و بر گشتی...

با آن همه غرور میان دوچشمم و محکم گام بر داشتن روی زمین

اما همیشه این حس با من بود که من بازندم ...

اما حال که برگشتی

تو باختی ...

هیس...

فقط نگاه کن ...

این منم ...

بزرگ شده ام نه ؟؟؟

چقدر منتظر این روز بودم ...

و حال آمد اما تو با لباس سیاه از غم از دست دادنه ...

ومن با لباس سیاه ...

تو زخم خورده روزگار و رنجیده تراز من

من زخم خورده تو رنجیده ی روزگار

همین که نگاهم کنی و دانی دیگر از آن تو نیستم کافی ست ...

نگاه کن نگاه کن مرا ...

تو مثل چشمانم زیاد دیدی اما هرگز عشقی که درون چشمانم بود را

هرگز....

هرگز.......

هرگز میان چشمان دیگری ندیدی

وحال عشق است یا نفرت نمی دانم ...

دوباره تورا خواهم دید...

به همین زودی ها ...

وآن روز یا دوباره آغاز می شود یا برای همیشه میان عشقهای نافرجام گم

یا نفرت یا عشق

ودر هر حال نفرین بر تو باد ...

نفرین ...