๑۩۞۩๑ این چهره بی نقاب یعنی من ๑۩۞۩๑

bazandeeh — Fri, 04 Dec 2009 19:46:18 GMT

آن وقت بود که سر و کله روباه پيدا شد.
- سلام!
شهريار کوچولو برگشت، اما کسی را نديد. با وجود اين با ادب تمام گفت: سلام!
- من اينجام، زير درخت سيب ...
- کی هستی تو؟ عجب خوشگلی!
- يک روباه ام من.
- بيا با من بازی کن. نمی دانی چه قدر دل ام گرفته ...
- نمی توانم بات بازی کنم. هنوز اهلی ام نکرده اند آخر.
شهريار کوچولو آهی کشيد و گفت: معذرت می خواهم.
اما فکری کرد و پرسيد: اهلی کردن يعنی چه؟
- تو اهل اينجا نيستی. پی ِ چی می گردی؟
- پی آدم ها می گردم. نگفتی اهلی کردن يعنی چه؟
- آدم ها تفنگ دارند و شکار می کنند. اين اش اسباب دلخوری ست! اما مرغ و ماکيان هم پرورش می دهند و خيرشان فقط همين است. تو پی مرغ می گردی؟
- نه، پی ِ دوست می گردم. اهلی کردن يعنی چی؟
- يک چيزی ست که پاک فراموش شده. معنی اش ايجاد علاقه کردن است.
- ايجاد علاقه کردن؟
- معلوم است. تو الان واسه من يک پسربچه ای مثل صدهزار پسربچه ديگر. نه من احتياجی به تو دارم نه تو هيچ احتياجی به من. من هم واسه تو يک روباه ام مثل صدهزار روباه ديگر. اما اگر من را اهلی کردی، هر دو تامان به هم احتياج پيدا می کنيم. تو واسه من ميان همه عالم موجود يگانه ای می شوی، من هم واسه تو.
- کم کم دارد دستگيرم می شود. يک گلی هست که گمان ام مرا اهلی کرده باشد!
- بعيد نيست. رو اين کره زمين هزار جور چيز می شود ديد.
- اُه نه! آن رو کره زمين نيست.
روباه که انگار حسابی حيرت کرده بود، گفت: رو يک سياره ديگر است؟
- آره!
- تو آن سياره شکارچی هم هست؟
- نه!
- محشر است! مرغ و ماکيان چه طور؟
- نه!
روباه آه کشان گفت: هميشه خدا يک پای بساط لنگ است!
اما پی حرف اش را گرفت و گفت: زندگی يکنواختی دارم. من مرغ ها را شکار می کنم، آدم ها مرا. همه مرغ ها عين هم اند، همه آدم ها عين هم اند. اين وضع يک خرده خلق ام را تنگ می کند، اما اگر تو مرا اهلی کنی، انگار که زندگی ام را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پايی را می شناسم که با هر صدای پای ديگری فرق می کند. صدای پای ديگران مرا وادار می کند تو هفت تا سوراخ قايم بشوم، اما صدای پای تو مثل نغمه ای مرا از سوراخ ام می کشد بيرون. تازه، نگاه کن! آن جا گندمزار را می بينی؟ برای من که نان بخور نيستم، گندم چيز بی فايده ای ست. پس گندمزار مرا به ياد چيزی نمی اندازد. اسباب تأسف است. اما تو موهات رنگ طلاست. پس وقتی اهلی ام کردی، محشر می شود! گندم که طلايی رنگ است، مرا به ياد تو می اندازد و صدای باد را هم که تو گندمزار می پيچد دوست خواهم داشت ...
خاموش شد و مدت درازی شهريار کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت: اگر دل ات می خواهد مرا اهلی کن!
- دل ام که خيلی می خواهد، اما وقت چندانی ندارم. بايد بروم دوستانی پيدا کنم و از کلی چيزها سر درآرم.
- آدم فقط از چيزهايی که اهلی می کند می تواند سر درآرد. انسان ها ديگر برای سر درآوردن از چيزها وقت ندارند. همه چيز را همين جور آماده از دکان ها می خرند. اما چون دکانی نيست که دوست معامله کند، آدم ها مانده اند بی دوست ... . تو هم اگر دوست می خواهی، خوب، من را اهلی کن!
شهريار کوچولو پرسيد: راه اش چيست؟
- بايد خيلی خيلی حوصله کنی. اول اش يک خرده دورتر از من می گيری اين جوری ميان علف ها می نشينی. من زيرچشمی نگاه ات می کنم و تو لام تا کام هيچی نمی گويی، چون تقصير همه سوءتفاهم ها زير سر زبان است. عوض اش می توانی هر روز يک خرده نزديک تر بنشينی.
فردای آن روز دوباره شهريار کوچولو آمد.
روباه گفت: کاش سر همان ساعت ديروز آمده بودی. اگر مثلاً سر ساعت چهار بعدازظهر بيايی، من از ساعت سه تو دل ام قند آب می شود و هر چه ساعت جلوتر برود، بيش تر احساس شادی و خوشبختی می کنم. ساعت چهار که شد دل ام بنا می کند شور زدن و نگران شدن. آن وقت است که قدر خوشبختی را می فهمم! اما اگر تو وقت و بی وقت بيايی، من از کجا بدانم چه ساعتی بايد دل ام را برای ديدارت آماده کنم؟ هر چيزی برای خوذش قاعده ای دارد.
- قاعده يعنی چه؟
- اين هم از آن چيزهايی ست که پاک از خاطرها رفته. اين همان چيزی ست که باعث می شود فلان روز با باقی روزها و فلان ساعت با باقی ساعت ها فرق کند. مثلاً شکارچی ها ميان خودشان رسمی دارند و آن اين است که پنج شنبه ها را با دخترهای ده می روند رقص. پس پنج شنبه ها بره کشان من است. برای خودم گردش کنان می روم تا دم موستان. حالا اگر شکارچی ها وقت و بی وقت می رقصيدند، همه روزها شبيه هم می شد و من بيچاره ديگر فرصت و فراغتی نداشتم.
به اين ترتيب شهريار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه جدايی که نزديک شد، روباه گفت: آخ! نمی توانم جلو اشک ام را بگيرم.
شهريار کوچولو گفت: تقصير خودت است. من که بدت را نمی خواستم. خودت خواستی اهلی ات کنم.
- همين طور است.
- آخر اشک ات دارد سرازير می شود!
- همين طور است.
- پس اين ماجرا به حال تو فايده ای نداشته.
- چرا، واسه خاطر رنگ گندم.
بعد گفت: برو يک بار ديگر گل ها را ببين تا بفهمی که گل ِ خودت تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می کنيم و من به عنوان هديه يک رازی را به ات می گويم.
شهريار کوچولو بار ديگر به تماشای گل ها رفت و به آنها گفت: شما سر سوزنی به گل من نمی مانيد. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستيد که روباه من بود. روباهی بود مثل صدهزار روباه ديگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه عالم تک است.
گل ها حسابی از رو رفتند.
شهريار کوچولو دوباره درآمد که: خوشگل ايد، اما خالی هستيد. برای تان نمی شود مُرد. گفت و گو ندارد که گل مرا هم فلان رهگذر گلی می بيند مثل شما. اما او به تنهايی از همه شما سر است، چون فقط اوست که آب اش داده ام، چون فقط اوست که زير حباب اش گذاشته ام، چون فقط اوست که با تجير برای اش حفاظ درست کرده ام، چون فقط اوست که حشرات اش را کشته ام – جز دو سه تايی که بايد شب پره بشوند، چون فقط اوست که پای گله گزاری ها يا خودنمايی ها و حتی گاهی پای بغ کردن و هيچی نگفتن هاش نشسته ام، چون که او گل ِ من است.
و برگشت پيش روباه. گفت: خدانگهدار!
روباه گفت: خدانگهدار! و اما رازی که گفتم خيلی ساده است. جز با دل هيچی را چنان که بايد نمی شود ديد. نهاد و گوهر را چشم سَر نمی بيند.
شهريار کوچولو برای اين که يادش بماند، تکرار کرد: نهاد و گوهر را چشم سر نمی بيند.
- ارزش گل تو به قدر عمری ست که به پاش صرف کرده ای.
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند، تکرار کرد: ... به قدر عمری ست که به پاش صرف کرده ام.
روباه گفت: انسان ها اين حقيقت را فراموش کرده اند، اما تو نبايد فراموش کنی. تو تا زنده ای نسبت به چيزی که اهلی کرده ای مسؤولی. تو مسؤول گل ات هستی ...
شهريار کوچولو برای آن که يادش بماند، تکرار کرد: من مسوول گلم هستم .

bazandeeh — Tue, 01 Dec 2009 18:53:50 GMT

خدایا شکرت ...

خودت کمکم کن ....

bazandeeh — Wed, 18 Nov 2009 19:12:18 GMT

سلام

خدمت دوستاني كه نظر خصوصي گذاشته بودند كه چرا ديگه نمي نويسم و آپ نمي كنم

وبلاگ رو ،‌ عرض كنم كه من خاطرات روزانم رو دارم در يك وبلاگ ديگه مي نويسم

و شايد شعر يا متني بعدا در اين وبلاگ قرار بگيره

خلاصه كلام : خوبم ،‌آدرس وبلاگ جديدو اگه خواستين پيغام بذاريد ،‌خيلي هم خوبه !

رو دلم مهر باطل شد زدم ...

bazandeeh — Fri, 30 Oct 2009 19:39:18 GMT

اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه ...
یا دلم گول چشای روشنش خورده باشه ...
اما نه گذشت دیدم دل من دیوونه تر شد ...
به تو گفتم و دلت از قصه من با خبر شد ...
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن ...
رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن ...
می دونم دوستم نداری مثل روزای گذشته ...
من خودم خوندم تو چشمات یه کسی اونو نوشته
می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من
می دونم واست یکی شد بودن و نبودن من
اما روح من یه دریاست پره از موج و تلاطم
ساحلش تویی و موجاش خنجرای حرف مردم
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
رفتن یه راه دشوار باسه هرگز نرسیدن

رو دلم مهر باطل شد زدم .

بمیرمم دیگه قسمم رو نمی شکنم ،‌ ديگه شايد آشنايي بعدي من فقط حكم بقاي نسل داشته باشه ...

ولي اينو ديگه باور دارم اگه كسي و دوست داري چه پسر چه دختر ... بهش نگو ...

نفرين هر كي بود گرفت ... منم به انتها رسيدم ... منم تجربه كردم خواستن و نداشتن و ...

دوران منم تموم شد ... بقيش باشه دست روزگار .

bazandeeh — Fri, 23 Oct 2009 04:12:18 GMT

گفتگوي مادرانه و دخترانه قبل سفر :

سفید = من ! سبز : مامان !

- مامان دلم بد هواي مامان بزرگ و كرده ...

- (مامان داره چپكي نيگام مي كنه !) نه ديگه توروخدا دم سفر دلت هواي

هركي و مي خواد بكنه فقط زنده باشه ما ديگه نمي تونيم يه سر بريم اون دنيا !

- مـــــــــــــامان ! ايش ! تازه ديشبم خوابشو ديدم ! (خالي بستم !)

- اگه بريم اون دنيا كه من مي دونم و تو ، فكر خودت نيستي نباش

ما هنوز كلي آرزو داريم ! اگه برگشتيمم (مامان به سقف آشپزخونه به علامت

دعا نيگا كرد !) اول سقف و مي دم رنگ كنن ! بعد تو رو مي بريم قبرستون اونجا

انقدر بمون تا دلت واااااااااااااااااا شه !

- ( آخ مامان اگه بدوني چقدر دوستت دارم كپ خودمي ! )

بمب !

bazandeeh — Wed, 21 Oct 2009 19:42:18 GMT

- به سلام

- شنيدي طرف رفته بالا 50 تومن !

- آره بابا واسه الهه 206 گرفته ديروز دم تعويض پلاك ديدمش

- مكه آزاد اسم نوشته نه ؟!نفري 11 تومنه ! (سوت !)

- مي خواد بكوبه بره بالا بريم شريك شيم همشو تجاري !

- من فكر مي كردم الهه فوق ديپلم مي خونه نگو طرف داره ارشد مي خونه

، هوش مصنوعي !

- ديروز هانيه به الهه مي گفت مهندس كجاست انگار "باز" نامزد كرده !

- ببخشيد دخترتون قصد ازدواج ندارن ؟

- نه خانومي تو كلاست ديگه بالا تر از اين حرفاست سفارش مي دم برات بيارن !

بومب ! تركيديم از توهم ملت !

bazandeeh — Fri, 02 Oct 2009 20:08:18 GMT

به سر جنگ و به دل خون است ...

قفس تنگ است ...

پرم بسته

به فکرم پر گشودن بود

و رفتن تا خود ِفردا

دلم وابسته به میله ...

به آن خمیازه ی گربه ...

و ماندن شد نصیب ـ من

و فعل رفتنم پر زد

من از صاحبخانه می ترسم

از این دانه ، پر از منت

از این که خواهد ازمن خواندن و خواندن

میان مشت هایش حنجره ی من

سکوتم حکم مرگ دارد

وخواندن خواب ِ فردا بود

نفسهایم یکی رفت و یکی گم شد

برایم مرگ معنا شد

من آن چشمهای حریص گربه را دیدم

به دنبال تن خستم

...

قفس تنگ است

...

صدایم را ز یاد بردم

و صاحبخانه انگار زود می آید

سکوتم حکم مرگ دارد

انتهای من

bazandeeh — Tue, 01 Sep 2009 18:23:18 GMT

هراس از صدای زنگ تلفن

هراس از انتهای من

هراس ِ از تو رفتن است

گذشتن از بودن ِ من است

کمی سکوت ، کمی فکرلازم است

همین مرابه اوج شکستن رسانده است

وتو ...

به غم چشمانم و دست لرزانم

به خنده هایی که از اشک پر است

بخند که همین خنده ات بس است

....

و چه سخت است ...

وچه سخت است ...

گذشتن از تمام روزهای مانده ام .

و چه تلخ است ...

نشستن به بزمی که پر از غم است

پر از ...

نبودنت .

شهریور

bazandeeh — Sun, 23 Aug 2009 09:55:18 GMT

ماه ِ من رسید ....

ماه ِ بی من رسید ...

bazandeeh — Thu, 20 Aug 2009 12:43:39 GMT

دیشب واسه دومین باز خبر ازدواجتو شنیدم !

و واسه دومین بار

به تو و عشق و زمان خندیدم !!!!!!!!!